ორი წელი ჩუმად მიყვარდა ჩემი დაქორწინებული მეზობელი… როცა მისმა ცოლმა ჩემს კარზე დააკაკუნა, მეგონა, მან ჩემი საიდუმლო გაიგო — მაგრამ მისმა პირველმა სიტყვებმა გამანადგურა 💔😱
ორი წელი ჩუმად მიყვარდა ჩემი დაქორწინებული მეზობელი. მას დენიელი ერქვა და ქუჩის მეორე მხარეს ცხოვრობდა თავის ცოლთან, ლორასთან ერთად, მოწესრიგებულ თეთრ სახლში, ვერანდაზე ყვავილებით და ყოველ საღამოს ფარდებს მიღმა ანთებული თბილი შუქებით. ყველასთვის ისინი იდეალურ წყვილად გამოიყურებოდნენ.
ჩემთვის კი ისინი მტკივნეული შეხსენება იყვნენ ყველაფრისა, რაც მინდოდა, და ყველაფრისა, რისი სურვილის უფლებაც არ მქონდა. დენიელს არასოდეს სცოდნია. მან არ იცოდა, რომ გული მიჩერდებოდა, როცა თავისი სავალი ბილიკიდან მიღიმოდა. მან არ იცოდა, რომ მისი მანქანის სამსახურის შემდეგ დაბრუნების ხმას ველოდებოდი. მან არ იცოდა, რომ მისი უბრალო ხელის დაქნევაც კი მთელ ღამეს მიფუჭებდა, რადგან მახსენებდა, რამდენად შეუძლებელი იყო ჩემი გრძნობები.
მე არასოდეს გადავსულვარ ზღვარს. არასოდეს დამირეკავს მისთვის. არასოდეს მიცდია მასთან მარტო დარჩენა. არასოდეს დამიტოვებია წერილები, არასოდეს გამომიტყდარვარ, არასოდეს მიცდია მომეპარა თუნდაც ერთი წამი, რომელიც მის ცოლს ეკუთვნოდა. ჩუმად, სამარცხვინოდ მიყვარდა, ფარდებსა და ნახევრად ღია ფანჯრებს მიღმა, საკუთარ თავს ვეუბნებოდი, რომ სანამ ის ვერაფერს გაიგებდა, ვერავინ დაზარალდებოდა. მაგრამ საიდუმლოებს უცნაური თვისება აქვთ — თითქოს ხილულები ხდებიან. ხანდახან ლორას ვიჭერდი, როგორ მიყურებდა ქუჩის მეორე მხრიდან, და მუცელში რაღაც მეკუმშებოდა. ხანდახან ჩუმდებოდა, როცა მათ ჭიშკართან ჩავივლიდი. ხანდახან ვფიქრობდი, შეუძლია თუ არა ქალს სხვა ქალის გულის შეგრძნება, მაშინაც კი, როცა არაფერი თქმულა. მერე, ერთ წვიმიან საღამოს, ყველაფერი, რისიც მეშინოდა, ახდა. ვიღაცამ ჩემს კარზე დააკაკუნა. როცა გავაღე, კართან ლორა იდგა — წვიმისგან სულ სველი, ფერმკრთალი, სერიოზული და ისე სუნთქავდა, თითქოს ეს მომენტი ასჯერ ჰქონდა რეპეტიციაზე გავლილი. სისხლი გამეყინა. იმ წამს დარწმუნებული ვიყავი, რომ მან ყველაფერი იცოდა. მან აღმოაჩინა ჩემი სამარცხვინო საიდუმლო. მოსული იყო, რომ ბრალი დაედო, დამემცირებინა, შესაძლოა დენიელისთვისაც ყველაფერი ეთქვა. სანამ რამეს ვიტყოდი, ლორამ პირდაპირ თვალებში შემომხედა და თქვა:
„მე ვიცი.“
მთელი სხეული გამეყინა. თვალები ცრემლებით ამევსო და ჩურჩულით ვთქვი:
„გთხოვ… დენიელმა არ იცის. გეფიცები, მან არ იცის.“
მაგრამ ლორას სახე შეეცვალა. დაბნეულმა შემომხედა, შემდეგ კი ისეთი სიტყვები თქვა, რომლებმაც ისე გამანადგურა, როგორც არასოდეს მოველოდი…
სრული ისტორია: ორი წელი ჩუმად მიყვარდა ჩემი დაქორწინებული მეზობელი. მას დენიელი ერქვა და ქუჩის მეორე მხარეს ცხოვრობდა თეთრ სახლში, ლურჯი დარაბებითა და პატარა ბაღით, რომელსაც მისი ცოლი ყოველ კვირა დილით უვლიდა. მის ცოლს ლორა ერქვა. ის ლამაზი, ელეგანტური იყო და ყოველთვის ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ზუსტად იქ ეკუთვნოდა ადგილი, სადაც იდგა — მის გვერდით, იმ სახლში, იმ ცხოვრებაში. მე კი, პირიქით, მის ახლოს ყოფნის არანაირი უფლება არ მქონდა. ამას ყოველდღე ვუმეორებდი საკუთარ თავს.
დენიელი დაქორწინებული იყო. დენიელი კეთილი იყო. დენიელი ჩემი არ იყო. მას არასოდეს შემოუხედავს ჩემთვის ისე, როგორც რამე მეტი, გარდა ქუჩის მეორე მხარეს მცხოვრები ჩუმი ქალისა, რომელიც ხანდახან შეცდომით არასწორ ფოსტას იღებდა და ზედმეტად უხერხულად უქნევდა ხელს, როცა ის ესალმებოდა. მაგრამ ჩემს გულს არ აინტერესებდა, რა იყო სწორი.
ყველაფერი პატარა რამეებით დაიწყო. იმით, როგორ ეხმარებოდა მისის პიტერსონს პროდუქტების კიბეზე ატანაში. იმით, როგორ აჩერებდა მანქანას ყოველთვის, როცა ბავშვები ქუჩაში ველოსიპედებით დადიოდნენ. იმით, როგორ იღიმოდა დაღლილად ყოველ საღამოს, თითქოს მთელი დღე სამყარო მძიმე ტვირთად აწვა, მაგრამ მაინც უარს ამბობდა სასტიკი გამხდარიყო.
ვცდილობდი დამევიწყებინა. მერე ვცდილობდი საკუთარი თავი შემძულებოდა ამის გამო. ბოლოს კი უბრალოდ ვისწავლე, როგორ მეცხოვრა ამ გრძნობით ჩუმად. არასოდეს ველაპარაკებოდი, თუ აუცილებელი არ იყო. არასოდეს ვეძებდი მიზეზებს მის სანახავად. არასოდეს ვიდექი გარეთ მის მოლოდინში. არასოდეს ჩავიცვამდი რამე განსაკუთრებულს იმ ფიქრით, რომ შესაძლოა შეემჩნია. არასოდეს მიცდია მის ქორწინებაში პრობლემად ქცევა. მაგრამ ვუყურებდი. ღმერთმა მაპატიოს, ვუყურებდი. ვიცოდი მისი მანქანის ხმა. ვიცოდი, რომ სამსახურში დილის 7:30-ზე გადიოდა. ვიცოდი, რომ სახლში დაღლილი ბრუნდებოდა, ერთ ხელში პორტფელით და ზოგჯერ მეორე ხელში საცხობიდან მოტანილი ქაღალდის პარკით. ვიცოდი, რომ წვრილი წვიმის დროს ვერანდაზე ყავას სვამდა. ვიცოდი, რომ ის და ლორა ხანდახან კამათობდნენ, რადგან მათი სამზარეულოს შუქი ძალიან გვიანობამდე ენთო, და მათი ჩრდილები ფარდების მიღმა მკვეთრად მოძრაობდნენ. მაინც, მან არაფერი იცოდა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მეგონა. ლორა კი სხვა ამბავი იყო. ხანდახან ვიჭერდი, როგორ მიყურებდა ქუჩის მეორე მხრიდან. არა ზუსტად ბრაზით, არამედ უცნაური, ფრთხილი სიჩუმით. ერთხელ, როცა დენიელმა თავისი სავალი ბილიკიდან ხელი დამიქნია, ლორამ ნელა მოატრიალა თავი და ისე დიდხანს მიყურა, რომ ხელიდან სარწყავი დამივარდა. ამის შემდეგ შემეშინდა. ფარდებს უფრო ხშირად ვკეტავდი. ვცდილობდი გარეთ არ გამოვსულიყავი, როცა დენიელი სახლში იყო. ღამით ვერანდაზე ჯდომა შევწყვიტე. მაგრამ სიყვარულს, თუნდაც ჩუმ სიყვარულს, პულსი აქვს. და ზოგჯერ ჩემი ისე ხმამაღლა ფეთქავდა, რომ დარწმუნებული ვიყავი, მთელ სამეზობლოს ესმოდა. შემდეგ, ერთ წვიმიან ხუთშაბათ საღამოს, ვიღაცამ ჩემს კარზე დააკაკუნა.
ეს რბილი კაკუნი არ იყო. მკვეთრი იყო. სერიოზული. თითქმის დრამატული. კარი გავაღე და ლორა დავინახე. წვიმისგან სულ სველი იყო. მუქი თმა ლოყებზე ჰქონდა მიწებებული. ქურთუკი არასწორად ჰქონდა შეკრული, თითქოს ჩქარობაში ჩაიცვა. სახე ფერმკრთალი ჰქონდა, თვალები კი საშიში მტკიცე გადაწყვეტილებით მომჩერებოდა. მუცელი ჩამივარდა. მივხვდი. ეს ის მომენტი იყო. მომენტი, რომლისაც ყველა დამნაშავე გულს ეშინია. მან იცოდა, რომ მისი ქმარი მიყვარდა. რამდენიმე წამი არცერთს ხმა არ ამოგვიღია. მის უკან წვიმა ისე ასხამდა, თითქოს მთელი ცა ჩემი დამცირების სანახავად მოსულიყო. მერე ლორამ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა:
„მე ვიცი.“
ამ ორმა სიტყვამ კინაღამ მუხლები მომიკვეთა. ხელი კარის ჩარჩოს მაგრად მოვუჭირე.
„ლორა…“
„მე ვიცი,“ გაიმეორა მან და უფრო ახლოს გადმოდგა.
თვალები მაშინვე ამეწვა ცრემლებისგან. სირცხვილი ისე ცხლად და სწრაფად მომაწყდა, რომ სუნთქვა გამიჭირდა.
„გთხოვ,“ ვთქვი აკანკალებული ხმით. „დენიელმა არ იცის. გეფიცები, დენიელმა არ იცის.“
ლორამ თვალები დაახამხამა. მე კი ლაპარაკს ვაგრძელებდი, რადგან პანიკამ გონება წამართვა.
„მე არასოდეს მითქვამს მისთვის. არასოდეს შევხებივარ. არასოდეს მიცდია შენგან წამერთმია. ვიცი, რომ ეს არასწორია. ვიცი, რომ საშინელი ვარ. მაგრამ გეფიცები, მან არაფერი იცის.“
ლორა მიყურებდა. ტუჩები ოდნავ გაეხსნა. ერთი საშინელი წამით მეგონა, იმდენად ზიზღით იყო სავსე, რომ ლაპარაკი აღარ შეეძლო. მერე თქვა:
„დენიელი? დენიელი რა შუაშია?“
სამყარო გაჩერდა. ცრემლები აკანკალებული თითებით მოვიწმინდე.
„რა?“
ახლა ლორა ნამდვილად დაბნეული ჩანდა. ჩვენს შორის არსებული საშინელი, დრამატული სიჩუმე რაღაც უფრო უცნაურში გადაიზარდა. მან ხელები გადააჯვარედინა.
„მე იმაზე ვლაპარაკობ, რასაც ყოველ ღამე აკეთებ.“
გული ისევ ამიჩქარდა, მაგრამ ამჯერად სხვანაირად.
„რას ვაკეთებ?“
„ჰო,“ თქვა მან და თვალები მოჭუტა. „ნუ მაჩვენებ თავს, თითქოს არ იცი.“
ნერწყვი მძიმედ გადავყლაპე. ის დაუპატიჟებლად შემოვიდა შიგნით და ქურთუკის ქვეშ რაღაცას მალავდა.
„ლორა, არ მესმის.“
„ო, მგონია, მშვენივრად გესმის.“
შემდეგ მან პატარა ლურჯი თასი გამოიღო. ცხოველის თასი. სისხლი სულ სხვა მიზეზით გამეყინა. ლორამ თასი ჩვენს შორის ისე ასწია, როგორც მტკიცებულება მკვლელობის სასამართლოზე.
„ვიცი, რომ ჩემს კატას ყოველ ღამე აჭმევ,“ თქვა მან. „და ახლა სახლში ჭამაზე უარს ამბობს.“
ერთი წამით უბრალოდ მივჩერებოდი. წვიმა. ფერმკრთალი სახე. სერიოზული კაკუნი. სიტყვები „მე ვიცი“. ეს ყველაფერი კატაზე იყო. არა დენიელზე. კატაზე. პირი გავაღე, მაგრამ ხმა არ ამომივიდა. ლორა განაგრძობდა, ახლა უკვე აშკარად ემოციურად.
„მისტერ პიკლზს ადრე ვუყვარდი. კონსერვს რომ ვხსნიდი, მაშინვე მორბოდა. ახლა საჭმელს უყურებს, მერე მე მიყურებს და ისე მიდის, თითქოს მისი წინაპრები შეურაცხვყავი.“
თვალები დავახამხამე. მან თასი ჩემკენ გამოიშვირა.
„დენიელს ჰგონია, რომ მასზე ზრუნვა დამავიწყდა. გუშინ თქვა: ‘შეიძლება, უბრალოდ სხვისი საჭმელი უფრო მოსწონს.’ იცი, ეს რამდენად დამამცირებელია?“
უნდა გამეცინა. შვება უნდა მეგრძნო. ამის ნაცვლად, იქ ვიდექი შეძრწუნებული და ვხვდებოდი, რომ კინაღამ ჩემი აკრძალული სიყვარული ვაღიარე ერთი გასუქებული, ნარინჯისფერი, ძვირიანი გემოვნების მქონე კატის გამო.
„ბოდიში,“ ჩავიჩურჩულე.
ლორამ წარბები შეკრა.
„კატისთვის?“
„ჰო,“ სწრაფად ვთქვი. „კატისთვის.“
„და ეს ყველაფერი რა იყო დენიელმა არ იცისო?“
სული სხეულიდან გამიფრინდა. იატაკს დავხედე.
„მე მეგონა…“
გავჩერდი. ლორა მიყურებდა.
„რა გეგონა?“
ვერ ვიტყოდი. ახლა არა. ამის შემდეგ არა. ამიტომ პირველი სულელური რამ ვთქვი, რაც თავში მომივიდა.
„მეგონა, დენიელმა არ იცოდა, რომ კატას ვაჭმევდი.“
ლორამ თვალები მოჭუტა.
„ამიტომ თქვი, რომ არასოდეს შეხებიხარ?“
სახე ამეწვა.
„კატას ვგულისხმობდი.“
„თქვი, რომ არასოდეს გიცდია ჩემგან წაგერთმია.“
„კატა,“ სუსტად გავიმეორე.
ლორა დიდხანს მიყურებდა. მერე ნელ-ნელა მისი გამომეტყველება შეიცვალა. ეს ბრაზი არ იყო. ეს გაგება იყო. საშიში, დამამცირებელი გაგება.
„ო,“ თქვა მან ჩუმად.
მუცელი შემეკუმშა. ახლა მან იცოდა. არა იმიტომ, რომ უკვე იცოდა და ამიტომ მოვიდა. იმიტომ, რომ მე ვუთხარი. მე თვითონ გავეცი საკუთარი თავი ჩემი პანიკით. ლორამ თასი დაბლა დაუშვა. სიჩუმე ისევ დამძიმდა. ამჯერად არანაირი სასაცილო გაუგებრობა აღარ იყო, რომლის უკანაც დავიმალებოდი. მან შემომხედა და ხმა შეურბილდა.
„კატაზე არ იყო, ხომ?“
თვალები ისევ ცრემლებით ამევსო. შეიძლებოდა მომეტყუებინა. უნდა მომეტყუებინა. მაგრამ იმდენად დაღლილი ვიყავი რაღაცის ტარებით, რაც უკვე ჩვენს შორის გადმოიღვარა.
„არა,“ ჩავიჩურჩულე. „კატაზე არ იყო.“
ლორამ ფანჯრისკენ გაიხედა, ბნელ ქუჩის მიღმა, სადაც მისი სახლი წვიმაში თბილად ანათებდა.
„დენიელმა იცის?“
„არა,“ მაშინვე ვთქვი. „არასოდეს. გპირდები, არასოდეს.“
მან ნელა დამიქნია თავი, მაგრამ მისი სახე ამოუკითხავი იყო.
„მე აქ ჩემს ქმართან დაკავშირებით ჩხუბისთვის არ მოვსულვარ,“ თქვა მან.
„ვიცი.“
„აქ იმიტომ მოვედი, რომ ჩემმა კატამ ექვსი ფუნტი მოიმატა და ახლა ისე იქცევა, თითქოს მე მისი მსახური ვარ.“
გატეხილი სიცილი ცრემლებში გამეპარა. ჩემდა გასაკვირად, ლორასაც გაეცინა. თავიდან ჩუმად. მერე უფრო ძლიერად. და უცებ ორივე ჩემს დერეფანში ვიდექით, ვტიროდით და ვიცინოდით, როგორც ორი ქალი, რომლებიც ტრაგედიაში შევიდნენ და მის შუაგულში სასაცილო ნარინჯისფერი კატა იპოვეს. მაგრამ სიცილმა ნათქვამი ვერ წაშალა. როცა ჩაწყნარდა, ლორამ ისევ შემომხედა.
„მართლა გიყვარს?“
თვალები დავხუჭე.
„ჰო.“
„ორი წელია?“
„ჰო.“
„და არასოდეს უთხარი?“
„არასოდეს.“
მან თავი დამიქნია, და მის სახეში რაღაც თითქმის სევდიანი ჩანდა. მერე თქვა ის, რასაც საერთოდ არ ველოდი.
„მადლობა.“
თვალები გავახილე.
„რა?“
„იმისთვის, რომ შენს გრძნობებს ჩემი ქორწინება არ გადაახდევინე.“
ამან უფრო მეტად გამანადგურა, ვიდრე მისი ბრაზი გამანადგურებდა. პირზე ხელი ავიფარე, სირცხვილისგან.
„ბოდიში,“ ჩავიჩურჩულე.
ლორამ ლურჯი თასი კართან მაგიდაზე დადო.
„შეწყვიტე ჩემი კატის გამოკვება,“ თქვა მან.
„შევწყვეტ.“
„და შეწყვიტე საკუთარი თავის დასჯა იმის გამო, რომ რაღაც იგრძენი, რაც არ აგირჩევია.“
გაოგნებულმა შევხედე. მან კარი გააღო და ისევ წვიმაში გადადგა ნაბიჯი. მერე კიდევ ერთხელ შემობრუნდა და დაამატა:
„მაგრამ თუ მისტერ პიკლზი ისევ აქ გამოჩნდება…“
დაველოდე. ლორამ თვალები მოჭუტა.
„…იაფი საჭმელი მიეცი. მინდა იმედგაცრუებული დარჩეს.“
და ამის შემდეგ ის ქუჩის მეორე მხარეს დაბრუნდა, მე კი კართან დამტოვა — ჩემი საიდუმლოთი გამომჟღავნებული, გულგატეხილი და საშინელი გაცნობიერებით, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დამამცირებელი ღამე აკრძალული სიყვარულით დაიწყო… და გაფუჭებული კატის გამო დასრულდა.
